Een droom

Voor een bijzondere relatie.....

Dat stond op de uitnodiging die ik van een zakenrelatie had ontvangen. Het was een uitnodiging voor een
voetbalwedstrijd van Ajax in een Skylounge in de Amsterdam ArenA: De 'Champions Lounge'. Het zou de grootste, meest exclusieve en bijzondere skylounge van de Amsterdam ArenA zijn, zo werd het tenminste in de uitnodiging omschreven. Sterrenkoks komen daar koken en stervoetballers geven hun analyses. In eerste instantie was ik wat terughoudend. Ik ben al niet zo'n voetbalfanaat en voor uitstapjes in de sfeer van relatiemarketing ben ik over het algemeen moeilijk over te halen, zeker op m'n vrije zondag. Voor deze keer had ik een uitzondering gemaakt. Niet in de laatste plaats omdat mijn gastheer mij had verzekerd dat ik er geen spijt van zou krijgen en dat het écht een heel bijzondere ervaring zou worden. In de Champions Lounge wordt écht aan relatiemarketing op een zeer hoog niveau gedaan. Eén en al verwennerij waarin de gasten centraal staan. "Ja ja" had ik gezegd, "zie dat maar eens waar te maken." Toch had hij mijn nieuwsgierigheid weten te wekken, hoewel ik met enige bluf van zijn kant rekening hield. Je moet tenslotte iets doen om je relaties mee te krijgen.

Het was zondagmorgen. Eigenlijk te vroeg om op te staan, maar ik kon de slaap niet meer vatten. Langzaam hoorde ik de eerste vogeltjes ontwaken uit hun diepe slaap en zag ik het fletse zonnetje proberen haar prille stralen door het wolkendek te laten schijnen. Ondanks dat het weekend was, pakte ik toch een kostuum uit de kast. Vandaag zou ik de wedstrijd van Ajax mogen volgen vanuit de Champions Lounge. Ik wist nog steeds niet precies wat ik me er bij voor moest stellen, maar het kledingadvies, tenue de ville, wilde ik niet direct negeren.

Door een lichte ochtendnevel reed ik richting Amsterdam. Onderweg mijmerde ik over de uitnodiging en datgene wat mijn gastheer verteld had. Wat zou dat toch zijn, dat het voor hem zo lastig te omschrijven was. Door al dat vage, mysterieuze gedoe was ik eigenlijk wel steeds nieuwsgieriger geworden. Stiekem keek ik vol verwachting uit naar de dingen die op mij af zouden komen. Naarmate ik dichter bij Amsterdam kwam werd het drukker op de weg. Ik vroeg mij af hoeveel van deze weggebruikers ook naar de ArenA zouden gaan. In de verte hoorde ik een kerkklok een oproep doen om de kerkdienst bij te wonen. Een eenzame roofvogel zat boven op een lantaarnpaal te wachten op een gemakkelijke prooi die hem, door het voort razende verkeer, vast en zeker ten deel zou vallen. In het weiland speelden jonge lammetjes in het hoge gras. Mijn gedachten gingen alvast naar de ArenA en naar het gras dat maar niet wilde groeien en het dak dat te vaak gesloten werd en naar het Ajax van nu dat ook het Ajax van toen niet meer is. Het voetbal is commerciêler geworden. Het is big business. Nu doe ik er notabene zelf ook aan mee. Ik hoop alleen dat ze daar binnen het kader van relatiemarketing nu maar niet zo gaan overdrijven. Ik hou niet van al die poespas en ik vind het al gauw decadent worden. Bovendien houd ik er ook geen rekening mee bij het gunnen van een order.

Eén keer eerder was ik eens uitgenodigd in de ArenA door een andere relatie. Toen zat ik op de zogenaamde businesstribune. Best leuk hoor, maar eerlijk gezegd zaten mij daar teveel mensen die zichzelf erg interessant vonden. Ze deden erg hun best om te laten zien dat ze er waren. In de rust ging ik een drankje halen en toen ik het uiteindelijk na veel gedrang had bemachtigd was de tweede helft al begonnen. Ik ben niet zo goed in dat ellebogenwerk. "Dit zijn dure plaatsen", zei mijn gastheer destijds om de waarde van zijn invitatie kennelijk kracht bij te zetten. Ook hij vond zichzelf erg belangrijk en had kennelijk niet door dat zijn relatiemarketing een averechts effect had.
Vooraf hadden wij gegeten in het restaurant. Heerlijk, mooie wijnen, dat moet ik zeggen. De geluiden uit het stadion waren goed te horen en maakte mij dan ook nieuwsgierig naar wat er zoal gaande was. Jammer dat ik het niet kon zien. Toen wij na de lunch naar onze plaatsen liepen gingen de spelers net het veld af. Ze waren klaar met de warming-up. De stemming zat er bij het publiek al goed in. Had ik iets gemist? Vijf minuten later begon de wedstrijd.

Al mijmerend over deze vorige ervaring dacht ik weer aan de dag die zou komen. Ik had de kaarten op zak en een uitnodiging om mij op tijd te melden in het Transferium. Een uurtje eerder dan de officiële openingstijd van het stadion, maar dat kwam door het extra programma in de Champions Lounge dat rondom een evenement voor de gasten georganiseerd wordt. Bovendien konden wij dan rustig genieten van de uitgebreide lunch, had mijn gastheer uitgelegd.

In de verte, aan de rand van de horizon, doemde het reusachtige silhouet van de ArenA op. Toch wel imposant. Ze zeggen dat het een lelijk gebouw is, maar ik vind dat wel meevallen. Nieuw en modern wordt immers niet altijd gewaardeerd. De borden volgend naar het Transferium ga ik bij Ouderkerk aan de Amstel de snelweg af en even later rijd ik recht op het stadion af. Je kan er zo onderdoor rijden, maar even daarvoor word ik het transferium ingeleid. Daar staat een controleur met een blauwe Champions Lounge-cap op. Gelukkig. Ik zit goed. De controleur herkende mij door de uitnodiging en de speciale kaarten die ik als bewijs omhoog hield en stapte direct op mij af.
'Goedemiddag meneer, heeft U een goede reis gehad'? Als U de blauwe Champions Lounge-borden volgt komt U bij de parkeersectie en wordt U verder begeleid. U herkent de sectie aan de gedecoreerde wanden en het pleintje met de Amsterdammertjes. Zijn aanwijzingen volgend kom ik vlak bij de hoofdentree. Mijn portier wordt geopend. "Goedemiddag meneer," zegt een keurige gastvrouw in een Champions Lounge outfit. Welkom in de Amsterdam ArenA. Mag ik U naar de Champions Lounge begeleiden? Voordat ik het wist liep ik het hoofdgebouw binnen en stond ik in de lift. "Tjonge, jonge wat een ontvangst. Doen ze dat bij alle 50.000 toeschouwers," vroeg ik mij hardop af. "Nee," zei ze lachend, "alleen voor de gasten van de Champions Lounge."

In het imposante hoofdgebouw gingen werkelijk alle deuren voor haar en voor mij open. Er heerste al veel bedrijvigheid in het pand. Je voelde de spanning van het komende evenement. Onderweg wierpen andere gastvrouwen en medewerkers van de ArenA en Ajax mij vriendelijke blikken toe.
Enigszins opgelaten voelde ik mij wel met deze voorkeursbehandeling, maar toch was het ook spannend en leuk om te ondergaan. Het overkomt je uiteindelijk niet elke dag dat je als een échte Very Important Person wordt behandeld. Ik wist niet wat mij verder nog te wachten stond en besloot het allemaal maar over me heen te laten komen. Via liften, roltrappen en een lange gang werd ik door het imposante hoofdgebouw naar de Champions Lounge gebracht.

De binnenkomst in de lounge was onwerkelijk. Ik werd totaal overdonderd door het prachtige zicht op het veld en de ambiance in de lounge. Een vriendelijke dame en heer heette mij welkom, iedereen was hartelijk, ik kreeg champagne en amuzes. Het was inderdaad overweldigend.
Zo'n ruimte verwacht je absoluut niet in een voetbalstadion. Niet decadent of hautain, maar werkelijk een prachtige, gezellige huiskamer met aan de ene kant een mooi uitzicht over de skyline van de stad Amsterdam en aan de andere kant een prachtige panoramaview op het beroemde ArenA gras. Even waan ik mij in een droomwereld. Het lijkt zo onwerkelijk. Is dit allemaal voor mij? Zit ik wel goed? Maar de warme, gemoedelijke sfeer zorgt ervoor dat ik mij snel thuis voel. Er staan prachtig gedekte tafels, er komen heerlijke geuren uit de keuken en de sommelier loopt rond met de mooiste wijnen. De kennismaking met de overige gasten gaat gemakkelijk en het is duidelijk dat een ieder zich op z'n gemak voelt. Het draait hier écht om de gasten. 'Heb ik teveel gezegd?' vraagt mijn gastheer nog die reeds in de lounge aanwezig was.

                           

De overige gasten in de Champions Lounge hebben ook hoge functies in het bedrijfsleven en zijn voor mij ook interessant om kennis mee te maken. Doorgaans kom je je relaties niet tijdens dit soort gelegenheden tegen. Dat herinner ik mij nog wel van m'n businesstribune ervaring. Eigenlijk is het hier een kleine business club. Er kunnen maar een kleine dertig mensen naar de wedstrijd kijken, dus het blijft gezellig en exclusief.
Het blijkt dat het bedrijf van mijn gastheer hier een participatie heeft. Bij ieder evenement heeft hij twee stoelen en zij krijgen een compleet programma aangeboden. Mijn gastheer vindt het een uitstekend concept. "Je hoeft zelf niet te investeren en te organiseren," zegt hij. Je komt hier met je relatie en alles wordt geregeld. Ik begin te begrijpen waarom hij zo enthousiast is. Niet alleen is de sfeer heel apart en bijzonder. Je moet het meegemaakt hebben om het te kunnen begrijpen. Het is een demonstratie van klasse en gemoedelijkheid. Zou dit voor ons bedrijf misschien ook iets zijn? Ik sprak één van de andere participanten. Zij hebben 2 participaties, vier stoelen dus, en nemen meestal ook hun vrouw mee. Ongemerkt dacht ik aan mijn eigen vrouw. Toch wel jammer dat ze dit niet mee kon maken. Ze zou het heel erg leuk gevonden hebben. Normaal zou ik haar niet mee krijgen. Al dat massale gedoe in voetbalstadions en verhalen over vechtpartijen maakt het niet aantrekkelijk om mee te gaan, maar dit had ze geweldig gevonden.

We krijgen een eigen tafeltje toegewezen. De gasten worden voorgesteld, de chefkok stelt zijn crew voor en geeft aan wat hij gaat koken en Sjaak SSwart verteld zijn verwachting over de komende wedstrijd. Er zitten veel bekende voetballers en artiesten in de lounge. De sommelier presenteert ons zijn wijnen en het voorgerecht wordt binnengebracht. Het ziet er fantastisch uit en smaakt geweldig. Het zijn allemaal Michelin sterrenkoks die koken in de Champions Lounge. En dat in een voetbalstadion! Daar verwacht je een broodje bal of friet met mayo, in het beste geval een buffet. De chefkok doet zo erg zijn best dat je ongemerkt de wens hebt om ook zijn restaurant binnenkort te bezoeken, het menu is werkelijk voortreffelijk. De tijd vliegt. Medewerkers van Ajax komen de opstelling uitdelen. "Als U het niet eens bent met de opstelling zegt U het maar hoor," zegt hij met een knipoog en een glimlach.
Ik hou wijselijk mijn mond, voordat ik een opmerking maak waaruit mijn voetbal onkunde blijkt. Langzaam stromen de tribunes vol. De spelers komen het veld op voor de warming-up. De sfeer in het stadion lokt ons naar buiten. Ondanks dat het niet koud is voelt de verwarming onder mijn stoel aangenaam. Ik voel me de koning te rijk om vanaf dit erebalkon de verrichtingen op het veld te mogen bekijken. Intussen weet mijn gastheer mij toch de nieuwe ontwikkelingen te melden over zijn bedrijf zonder dat ik dat als vervelend ervaar. Het is een goed bedrijf en interessanter dan ik dacht. Het is goed dat wij op deze wijze eens kunnen praten, normaal komt dat er niet van. De sfeer is zodanig dat wij elkaar gaan tutoyeren.

     

De wedstrijd was enerverend en spannend. Wat iedereen ook te mopperen heeft, ik vind het een
geweldig stadion. Na afloop hebben we nog wat nagepraat met Johan Cruijff, Sjaak Swart en Frank de Boer die ook te gast waren. Leuk om hun wedstrijdanalyse te horen. Zij hebben er tenslotte meer verstand van dan ik. Na afloop van de persconferentie, die op een groot scherm in de lounge gepresenteerd werd, groette ik de andere gasten en in het bijzonder mijn gastheer. Ik bedankte hem voor deze fantastische middag en voor een blijvende herinnering die maar weinigen met mij kunnen delen. Dat Champions-gevoel heb ik echt mogen ervaren.
Een vriendelijke dame gaf mij nog een verfrissend zakje pepermuntjes voor onderweg. Soms zit gastheerschap in kleine dingen.

 

Onderweg naar huis was het drukker dan die ochtend. De lammetjes lagen dicht tegen hun moeder en de roofvogel zat niet meer op zijn lantaarnpaal. De kerkklok luidt opnieuw voor de avondmis. Ik denk terug aan de dag en knijp in mijn arm. Was het toch een droom geweest? Nee. Het was écht en het was inderdaad een bijzondere ervaring. Hoe vertel ik het mijn vrouw? Hoe vertel ik het op de zaak? In mijn spiegel zie ik het silhouet van de ArenA en ik denk aan mijn gastheer als een bijzondere relatie...!